Cecilia, Büyük Buhran'ın gölgesinde gri ve tuzağa düşmüş bir hayat yaşayan küçük bir New Jersey restoranında bir garson.Soğuk sokaklarda ve gün geçtikçe gürültülü restorandan geçerek, hayatın rengini pek hissetmiyordu.Ancak, onun için her zaman açık bir kapı vardı - harap ama sıcak sinema onun gerçeklikten tek kaçışı oldu. Ekran ne zaman yanarsa, dünyası ışık ve gölge ile doludur.Filmdeki dünya parlak ve umut dolu, bu da onu geçici olarak gerçekliğin zorluklarını unutuyor.Özellikle manevi rahatlığı haline gelen Kahire'nin mor gülü.Filmde, zarif, cesur ve korkusuz arkeolog Tom Baxter tekrar tekrar görüşüne girdi ve sessizce yalnız kalbine girdi. Öğleden sonra işsiz olduğu ve hayatı en alçak noktada olduğu zaman, Cecilia tekrar tiyatroya girdi.Tanıdık bir koltukta oturdu, Tom'a ekranda baktı ve ona doğru gülümsedi - o anda, sanki tüm dünya onun için durmuş gibi görünüyordu.