ในปีแรกของเขาที่สถาบันสถาปัตยกรรมกรุงโซลซองมินพบเซย์ออน ในเวลานั้นเธอเป็นนักเรียนในแผนกดนตรีเสียงของเปียโนไหลไปด้วยความอ่อนโยนของจิตวิญญาณและรอยยิ้มของเธอก็โผล่ออกมาอย่างเงียบ ๆ ปีแล้วปีเล่าเวลาผ่านไปและเขาไม่เคยลืมร่างที่ครั้งหนึ่งเคยลูบสายเปียโนที่มุมของมหาวิทยาลัย หลายปีต่อมาโชคชะตานำพวกเขามารวมกันอีกครั้งในช่วงเวลาของการรวมตัวใหม่ดูเหมือนว่าปีที่ผ่านมาหยุดลงเซย์ออนยืนอยู่ข้างหน้าเขาด้วยความคาดหวังเล็กน้อยและอารมณ์ที่ซับซ้อนในดวงตาของเธอและเธอกระซิบกับเขา - เพื่อสร้างบ้านเก่าที่มีความทรงจำในอดีตสำหรับพ่อของเธอในขณะนั้นเฉิงมินเข้าใจว่าไม่เพียง แต่บ้านหลังเก่าจะต้องเปลี่ยนโฉมใหม่ แต่อารมณ์ที่ถูกฝังอยู่ในช่วงเวลานั้นยังตื่นขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ