Takaki และ Akari เป็นเพื่อนร่วมชั้นในโรงเรียนประถมและในช่วงเวลาที่พวกเขาใช้เวลาร่วมกันทั้งกลางวันและกลางคืนพวกเขาค่อยๆกลายเป็นเพื่อนสนิทของกันและกันในช่วงปีที่บริสุทธิ์เหล่านั้นเสียงหัวเราะความลับและความฝันไหลอย่างเงียบ ๆ ระหว่างทั้งสองราวกับว่าเวลาจะไม่แยกพวกเขา อย่างไรก็ตามโชคชะตาก็กลับมาอย่างเงียบ ๆ เนื่องจากงานของพ่อแม่ของเขาอาคาริจึงต้องย้ายครอบครัวของเขาไปยังเมืองอื่นที่อยู่ห่างไกลในวันที่แยกกันดวงอาทิตย์ยังคงอ่อนโยน แต่มีความหนักหน่วงในอากาศครั้งแรกที่เด็กสองคนรู้สึกว่าระยะห่างระหว่างหัวใจอาจเป็นเวลานานและพื้นที่ แม้ว่าพวกเขาจะสัญญาว่าจะเป็นเพื่อนกันตลอดเวลา แต่จดหมายและโทรศัพท์ก็น้อยลงเรื่อย ๆ เมื่อเวลาผ่านไปชีวิตมาเหมือนกระแสน้ำลดความทรงจำของการอยู่กับคุณทุกวันและสำหรับทาคากิความกังวลนั้นมักจะซ่อนอยู่ในส่วนที่อ่อนนุ่มที่สุดในใจของเขา จนกระทั่งวันหนึ่งเขาได้เรียนรู้ว่าเขาจะย้ายไปยังเมืองต่อไปห่างจากทุกสิ่งที่คุ้นเคยในขณะนั้นเขาก็รู้ทันทีว่าบางทีเขาอาจจะไม่มีโอกาสได้พบอาคาริอีกเลยดังนั้นเขาจึงตัดสินใจเห็นเธออีกครั้งก่อนที่ทุกอย่างจะแยกย้ายกันไปอย่างสมบูรณ์แม้ว่ามันจะเป็นเพียงครั้งสุดท้าย นี่คือเรื่องราวเกี่ยวกับการเติบโตระยะทางและการอำลาและมันก็เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับอารมณ์ที่ไม่สามารถบรรยายได้เมื่อฉันยังเด็กซึ่งสะท้อนอย่างเงียบ ๆ ในช่วงเวลา